Het begin (Restauratie MG TC1772 dl1)

Jan Broers."dat wordt helemaal niks met die auto..."

In oktober heb ik me aangemeld als lid bij de MG TTO-Hollandclub. Aanleiding is dat ik sinds enige tijd eigenaar ben van het wrak van een MG TC. In het door de club toegestuurde orgaan las ik de verzuchting dat er kennelijk geen lieden meer zijn die een bejaarde MG willen restaureren, Ik kan de aandachtige lezertjes van dit orgaan op dat punt gerust stellen; zwak begaafden zijn er altijd al geweest en die zullen er ook altijd blijven. Want iemand die bij zijn volle verstand is probeert geen bijna 60 jaar oude MG te reIstaureren. Tot die conclusie ben ik in elk geval in de afgelopen maanden gekomen. Maar gelukkig beseffen zwak begaafden ook niet wanneer het tijd is om te stoppen.

Gelukkig maar,....."elk nadeel hep s'n voordeel", zou een van de grootste Nederlanders van onze dagen zeggen.
Vroeger heb ik wel eens een Volvo gerestaureerd, maar het merk MG is volslagen onbekend voor me. Zelfs ook nooit een MG gereden. Maar van de Volvo heb ik geleerd dat als je toch aan het restaureren gaat, schaf dan een bijna reddeloos wrak aan en dan bij voorkeur een gewild model.
Dat is economisch gezien het verstandigst en het eindresultaat maakt meer indruk op de buren. "Deze auto uit Californie is nog in hoogst originele staat, er is weinig aan gesleuteld", sprak de handelaar in tweede hands MG's in accentloos fries. Ik kon nog net op tijd m'n voet weg trekken om te voorkomen dat er een doorgeroest spatbord op belande. "je moet er door heen kijken", sprak Kees Bognnetto die ik had meegenomen om me te adviseren. En hij kan het weten want hij heeft al vele jaren een MG J2 welliswaar verpakt in dozen, maar toch...Het doorheen kijken lukte trouwens aardigbij deze auto. Maar oke, tenslotte had ik altijd lopen balken dat je het best een wrak kunt kopen en bovendien heb ik als "trekker van Drees" tid te over, dus na enige onderhandelen mocht ik me de eigenaar van dit stukje mobiel erfgoed noemen.


Thuis gekomen met de auto achter op de ambulance, ben ik dezelfde dag nog met het demonteren begonnen. De eerste dagen hadden trouwens een koorstachtig verloop, want je wilt immers zo snel mogelijk tot het hart van je nieuwe vriendin doordringen. Dus met grote drift ging ik aan de slag. Het ging verbazingwekkend makkelijk. Ik kreeg de indruk dat de vorige eigenaar met behulp van wat rondslingerende bouten en moeren en een bak met onderdelen, getracht had de auto in ieder geval het uiterlijk van een MG TC mee te geven. De motorkap lag er los op; hupsakee, weg er mee. Na wat schudden lag ook het andere spatbord er naast. Voor het verwijderen van de houten drempelbalken (nooit geweten dat er hout in zo'n MG zat) kon ik zelfs m'n handen thuis laten; alleen de lippen tuiten en je kon de restanten moeiteloos onder het metaal vandaan blazen. Tot zover dus alleen maar meevallers. De binnen spatborden van de achterwielen bleken grotendeels uit kunstvezel te bestaan. Maar als je een auto uit Amerika koopt kun je dat verwachten; die jongens zijn heel begaafd in het boetseren met kunststoffen.

De linker chassisbalk wijst naar links, maar de rechter doet dat ook. Dus dat is in elk geval konsekwent en je krijgt er flinke biceps van. Alleen toen ik vanmiddag probeerde om de pedalen van de pedaalas af te schuiven en ontdekte dat deze as zat vastgelast in z'n montagesteun, knapte er iets in me. Als iemand probeert om een beetje speling op een as te verhelpen door de boel domweg vast te braden, dan heeft die voor mij pas echt afgedaan. Nou had ik van die jongens in cowboy-land toch al geen hoge pet op, maar dit doet voor mij de deur dicht. Kun je toch zien dat nog afstammen van die mensen die met ossenwagens over de prairie zeulden. In die tijd had je nog geen Angelo-Parts om nieuwe onderdelen te bestellen en "Keep them rolling"was het enige wat telde. Mismoedig slofte ik de garage uit om bij moeders mijn frustratie af te reageren.


want daar zijn vrouwen tenslotte voor. Maar daar ondervond ik helaas weinig mededogen. "Ik heb je gewaarschuwd, dat wordt helemaal niks met die auto. Maar je heb de afgelopen vijf en zestig jaren kennelijk nog steeds niks geleerd", riep ze mij hartelijk toe. Keihard, maar in dat laatste schuilt een kern van waarheid. Altijd konsequent hardleers geweest. Gelukkig was het half vijf en dan komt mijnheer Bokma altijd langs. En na de eerste borrel ziet de toekomst er altijd weer veel zonniger uit. Morgenochtend maar weer eens even duchtig met kruipolie en de slijptol ertegenaan. En als het chassis eenmaal gericht is, zien we wel weer verder. En over drie jaren moet die klaar zijn. Al was het alleen maar om te voorkomen dat moeder de vrouw gelijk krijgt. Zou ze alleen maar praatjes van krijgen.

Jan Broers