De grote verbijstering (Restauratie MG TC1772 dl2)

De woensdag na Kerstmis is het gebeurd. Het moment van de grote verbijstering in het restauratieproject was daar. Drie maanden lang is er als een bezetene gewerkt om de auto te slopen en om triage toe te passen. Dat wil zeggen dat over elk onderdeel moest worden geoordeeld of het als definitief onbruikbaar-, dan wel repareerbaar of als bruikbaar kon worden beschouwd. De eerste categorie verdween met een grote boog in een hiertoe gereed gezet vuilnisvat. Let wel, dit vat wordt niet aan de straat gezet, want gooi nooit een onderdeel weg voordat de restauratie helemaal klaar is. Dit vat wordt uit het zicht, achter de garage gezet. De tweede categorie gaat naar speciale schappen in de kelder om daar op betere tijden te wachten. De onderdelen die zonder meer opnieuw bruikbaar zijn passen makkelijk in een klein kluisje. Ze blijven daar in verzekerde bewaring totdat ze hun glorierijke functie opnieuw mogen gaan vervullen. Ze zijn hun gewicht letterlijk in goud waard!

Goed, na drie maanden van (weinig) schroeven, (veel) slijpen en (nog meer) uitboren was het dan zover. Op deze dag kwam het moment dat mijn sloopgrage handen in het luchtledige grepen. Hijgend wachtte ik totdat de stofwolken waren opgetrokken, zodat er weer wat zicht was. Op de plaats waar tot voor kort het onderwerp van mijn illusies stond, was slechts een lege garage vloer zichtbaar. Er viel niets meer te slopen. De gewaarwording die daar op volgde was er één van zowel verbijstering als van grote helderheid. Het dringt tot je door dat je getuige bent van een bijzonder geval van kapitaalvernietiging, helaas waar jezelf het slachtoffer van bent .

Je probeert voor jezelf te reconstrueren welk moment van verstandsverbijstering aanleiding heeft gegeven tot het starten van dit wegwasproject. Inderdaad, het geld is niet wit gewassen, maar gewoon weg gewassen. Een bescheiden stemmetje , ergens in het achterhoofd, oppert voorzichtig dat je nog steeds het kleine kluisje met de bruikbare onderdelen bezit. Maar het vermag je niet op te beuren. Sporters hebben het altijd over de man met de hamer die dan langs komt. Gelukkig had Sinterklaas een heerlijke fles whisky voor me onder de kerstboom gelegd. (Er komen gelukkig ook nog dingen onder de handen van die bleke eilandbewoners vandaan, die niet aan bederf onderhevig zijn.) Eindelijk iets anders te drinken dan die afschuwelijke kruipolie. Wat zou deze vorm van topsport zijn zonder de stimulerend kracht die van whisky uitgaat!

De combinatie van whisky en een kerstboom maken een mens filosofisch. De Engelsen hebben voor de sfeer die dan ontstaat het woord “mellow” uitgevonden. Dit woord heeft zowel een stoffelijke betekenis ( de rijpheid van de whisky ) als een geestelijke (de psychische staat van de gebruiker). Tegenstellingen vloeien in elkaar over. Roestbruin wordt diepgoud, verrot hout krijgt een artistieke schoonheid en op de lege plek in de garage verrijst voor het geestesoog langzaam het wazige beeld van een MG TC in z’n oorspronkelijke staat. Met al die details van oude techniek die deze auto zo mooi maken. Zoals bijvoorbeeld het conservenblikje dat voor de hoofdremcylinder doorgaat, de instrumenten van bakeliet en de nostalgische armschokbrekers.

Onder de kerstboom rijzen er ook allemaal goede voornemens uit het grijze moeras op. Zo heb ik me voorgenomen tijdens de restauratie het einddoel permanent voor ogen te houden. En dat is geen honderd procent perfectie. Afgezien van de hoge kosten die het met zich meebrengt, vind ik het ook niet mooi voor een oldtimer. Er gaat voor mij persoonlijk eigenlijk niks boven een ongerestaureerde ,

maar mooie oldtimer. Eentje die er doorleefd uitziet, maar toch z’n romantische uitstraling heeft behouden. Zo heb ik me voorgenomen om -als het over drie jaar zover is- de spuiter een flinke dosis dofmaker in de lak te laten doen. Het gevoel in een oude auto te rijden, moet behouden blijven. Hergebruik van -met name- de cockpitinstrumenten is dan ook een vereiste. Vooral ook geen wijzerplaten met trekplaatjes. Ik word ’s nachts schreeuwend wakker bij die gedachte alleen al. Een beetje roest draagt juist bij tot in stand houden van de droom.

Het tweede goede voornemen is om het vooral rustig aan te blijven doen. Bij elke stap, jezelf eerst goed oriënteren. Anders gaat het bakken met geld kosten. En dat mag niet, want het moet wel leuk blijven. Een hartverwarmende ervaring is de hulp die je van bevriende clubgenoten krijgt. Mensen met meer technische kwaliteiten en vaak de beschikking over beter gereedschap (Ik moet m’n Jongens Timmerdoos toch eens gaan uitbreiden). En ook buiten de VOC kom je door zo’n restauratieproject met mensen in aanraking met wie normaal is te communiceren, ondanks dat het freaks zijn. Maar je kunt een hoop van ze leren. En daar gaat het om in dit leven.

Jan Broers