De eerste meters (Restauratie van MG TC nr 1772 dl 14) 

De kuip, achterspatborden en motorkap zijn strak gemaakt en gespoten. Bert Petersen, die twee straten bij mij vandaan woont, heeft zich ingespannen om er iets moois van te maken. Ivoorkleurig. Ik kon het niet laten om ook tegelijk de rode “piping” achter de spatborden aan te brengen en de combinatie van ivoor met rood staat inderdaad vreselijk sexy.  Helaas ook al de eerste kras gemaakt. “Shit happens”, zoals de Amerikanen zeiden toen New Orleans onder water liep. Gelouterd door de restauratieproblemen van de afgelopen jaren, beschouw ik tegenslag als iets dat er onvermijdelijk bij hoort. Drie stappen vooruit, twee achteruit. “Inch’Allah” (het is Allah’s wil), zoals onze moslimvrienden deemoedig prevelen. Niettemin kan ik me de tijden herinneren dat technische tegenslagen nog wel eens een gereedschapskist door de garage deed vliegen. Is hier dan eindelijk sprake van geestelijke groei? Of is het gewoon seniele aftakeling? Wie zal het zeggen. mooi he

De achterliggende oorzaak van de kras is trouwens de onwillige rechter-deur. Die is ruim honderd keer op en af geweest voordat ik hem goed er in had zitten. Achteraf weet je dus dat versleten scharnieren de diepere oorzaak van de passingproblemen vormden. Die kun je alleen maar als setje kopen en zo’n setje is onwaarschijnlijk duur. Nu is de zaak prettig opgelost door uit een roodkoperen plaat (overgebleven van een dakgootreparatie, 25 jaar geleden. Gooi nooit iets weg!) twee ringetjes te knippen  en die in de scharnierkommetjes te leggen. 

En nu heeft de baby ook de eerste stapjes gedaan. Nadat het schutbord tegen de kuip was geschroefd, is het gaspedaal erin opgehangen. Ik hoef niemand het belang van dit onderdeel uit te leggen. Het is ook het onderdeel dat het meeste autoleed veroorzaakt. Maar “de echte  doehetzelver kenniet zonder”. En dan denk je: “zal ik ? Ach ja, waarom ook niet”. Een paar draadjes aan de ontsteking, motor starten, een paar houtblokken in de kuip om op te zitten, eerste versnelling inschakelen, koppeling langzaam op laten komen en voetje voor voetje de garage uitrijden. Een groots moment in het leven van ‘n eenzame sleutelaar, als die auto voor het eerst op eigen kracht z’n eerste meters aflegt. Het zijn net die paar seconden die een heel leven de moeite waard kunnen maken. 

Vervolgens het hoofdstuk elektrische bekabeling. In de handel zijn handzame kabelbomen verkrijgbaar, compleet met alle draden in de juiste (op de MG TC toegesneden) kleuren. Enig marktonderzoek kan je honderden euri besparen. Oké, de goedkoopste kabelboom met katoenen omwikkeling in je klassiekertje gelegd en dan komt natuurlijk onvermijdelijk  “le moment suprême”, zoals de Fransen dat zo zangerig weten te zeggen. “Het moment van de waarheid” zoals wij -nuchtere Nederlanders- dan gewoon mompelen. interieur

Je bent op het ergste voorbereid. Je sluit de accu aan en draait aan de contactsleutel. In indianenland betekenen rookwolken goed of slecht nieuws van de familie aan de andere kant van de heuvel. In oldtimerland betekent het altijd slecht nieuws. Wanneer echter de rookwolkjes uitblijven, bekruipt je een gevoel van verbazing. Als je daarna de motor start en de ampèremeter zich beweegt, word je overvallen door een gevoel van puur ongeloof. Als daarna tijdens het indrukken van het gaspedaal de ampèremeter zich naar de positieve regionen begeeft ten teken dat de accu wordt bijgeladen, dringt het pas tot je door dat er een wonder is geschied: het leggen en aansluiten van het electrische gedoetje is probleemloos verlopen! “Daer is waerlyck iets groots gewrocht”, zoals J.P. Coen eens bescheiden opmerkte toen hij over zijn daden in onze Indische koloniën verhaalde. Ik begrijp nu wat hij bedoelde: het zaakje doet precies wat jij vindt dat het moet doen. En ik begrijp nu ook die andere J.P. (Balkenende) als hij weer terugverlangt naar die goeie ouwe VOC-mentaliteit. (Sorry, Veenendaalse Oldtimer Club. Jullie kunnen er niks aan doen.) Gewoon braaf belasting betalen, zonder mokken in de file staan, geen seks voor het huwelijk en bovenal: niet meer roken in de kroeg! Ik geef het toe, Nederland is nog steeds het goedste land ter wereld, maar het blijft toch een beetje behelpen. achterkantSindsdien heeft het noodlot evenwel alweer vele malen toegeslagen; twee stappen vooruit, vier achteruit. Kortsluiting door een kabel die beklemd raakt tussen het dashboard en een aardpunt. Een houtschroef die niet van ijzer houdt. Na moeizame montage van de deurbekleding er achter komen dat je vergeten bent een gat voor de deurkruk aan te brengen; weer d’r af die zooi. Een diepe jaap van een Stanlymes in m’n linkerhand. Net als ik denk dat het zo wel weer even kan, laat J.P.B. een blauwe enveloppe met onverwacht slecht nieuws in m’n brievenbus vallen. Waarom gaat dit soort enveloppen bij opening niet meteen in vlammen op? En het leven is toch al zo duur. Ik vrees dat het restauratieproject hierdoor de nodige vertraging op gaat lopen. Maar eens moet het allemaal toch goed komen. Daarom zeg ik met wijlen koningin Wilhelmina: “ Vaarwel beste landgenoten, tot in betere tijden!” deur binnenkant

Jan Broers